Vragen en antwoorden

Aangezien hout een natuurlijk bouwmateriaal is en bij wisselende weersomstandigheden uitzet of krimpt, kan er een bobbel of een S-vormige vervorming in de blokhutwand ontstaan.

De afstand tot de aangrenzende plank (boven en onder) is in de loop van de tijd te klein geworden door het krimpen en uitzetten bij wisselende weersomstandigheden. U kunt tijdelijk van binnenuit, in de hoeken, een hoekbalk plaatsen en deze van buitenaf vastschroeven. Hierdoor worden de verbogen planken naar binnen getrokken. Let echter op: de schroefgaten moeten worden voorgeboord, zodat het hout geen scheuren krijgt.

Bovendien kunnen de planken door weersveranderingen en een permanente, starre schroefverbinding niet werken. Hierdoor kunnen zich op andere plaatsen spleten of scheuren vormen. Daarom moeten de schroefverbindingen regelmatig worden gecontroleerd.

De blokplanken drogen meestal uit en zakken naar beneden. Er ontstaan kieren waardoor je erdoorheen kunt kijken als de verf de houten planken aan elkaar plakt. In dat geval moet je zelf een handje helpen.

Ook de dwars geplaatste blokplanken kunnen zich niet meer gelijkmatig naar boven of naar beneden bewegen doordat er verticale houten planken, rails, palen of planken stevig aan de wanden zijn vastgeschroefd.

Om spleten tussen de planken door schroefverbindingen te laten verdwijnen, hoeven de schroeven alleen maar nogmaals losgedraaid te worden, zodat het hout kan zakken.

Om te voorkomen dat het hout scheurt bij het bevestigen met schroeven en spijkers, moet de afstand tot de rand voldoende groot zijn. Bovendien moet bij dikkere schroeven voorgeboord worden.

Als er boven het raam een opening ontstaat tussen de planken en de raamkozijn, dan zitten de planken boven het raam ofwel te strak en schuiven ze niet mee, ofwel kleeft de verf de planken boven het raam aan elkaar vast. Als dit niet met de hand kan worden opgelost, moet het raam in dat geval opnieuw worden verwijderd en moet de plank worden weggehaald en eventueel bijgesneden.

Bij een lateihoogte van 2 m (wat in dit voorbeeld overeenkomt met 20 planken van 10 cm hoog) verandert de vrije ruimte boven de deur met 2 cm, omdat het deurkozijn op de vloer staat en niet meebeweegt.

Als bij de opbouw te weinig vrije ruimte boven de deur wordt voorzien, zal de blokplank die boven de deur loopt, bij sterke uitdroging van de wandplanken op de deur gaan rusten. Gevolgen: het deurkozijn wordt overmatig belast en er kunnen spleten ontstaan tussen de planken, links en rechts van de deur, omdat de nodige aandrukkracht van de bovenste planken uitblijft. In dat geval moet er iets van de plank boven de deur worden afgeschaafd, zodat deze niet op de deur rust.

Bij tuinhuisjes die zonder verf worden geleverd, worden de ruiten alleen in de kozijnen gelijmd. Als doe-het-zelver plaatst u deze na het schilderen zelf met siliconen. Zorg ervoor dat u siliconen van goede kwaliteit gebruikt en dat u de siliconen alleen op het glas aanbrengt.

Het onjuist schilderen van het hout van deur- en raamkozijnen is een veelvoorkomende oorzaak van kromtrekken. Om het hout tegen binnendringend vocht te beschermen, moet er houtbescherming worden aangebracht op zowel de buiten- als de binnenmuren van het huis. Dit geldt ook voor deuren en ramen. Na verloop van tijd zijn ramen en deuren zo sterk kromgetrokken dat ze moeilijk of niet meer te bedienen zijn. In dat geval moeten ramen en deuren worden vervangen door nieuwe.

Mocht het hout bij de scharnierzijde van de deur in de vezelrichting scheuren, dan is er enerzijds de mogelijkheid om alle scharnieren (zowel aan de deur als aan het deurkozijn) los te maken, het hout met dwarspluggen aan de deur vast te lijmen en de scharnieren op een andere plek te monteren. Hiervoor moeten echter wel de uitsparingen en voorboringen voor de scharnieren worden aangebracht. Een tweede mogelijkheid is om een nieuwe deur te bestellen en te plaatsen.

Door natuurlijke uitdroging kan een balk in de vezelrichting scheuren en spleten vertonen. Deze kunnen worden gerepareerd met epoxyhars en houtvezels. Hetzelfde kan worden gedaan bij afgebroken tand- en groefverbindingen. Met een mengsel van epoxyhars en houtvezels kunnen tand- en groefverbindingen hier worden bijgewerkt en met een haakse slijper worden uitgefreesd.

Je moet uitzoeken waar het klemt. Klemt het bij het scharnier, bij het deurslot of aan de boven- of onderkant van de deur? Als alles correct is gemonteerd en de deur aan de boven- of onderkant klemt, kun je de deur eventueel aan de onderkant enkele millimeters inkorten. Ook deursloten slijten bij veelvuldig gebruik en gaan haperen en klemmen. In dat geval moet het deurslot worden vervangen. Het deurslot kan worden gedraaid door de pen eruit te trekken en te draaien.

De broze / verrotte planken moeten worden vervangen door het tuinhuisje op te tillen om de onderste planken te vervangen. Werkwijze bij een eenvoudig tuinhuisje met vier wanden: neem 4 houten balken (ca. 8x6x30 cm) en schroef deze verticaal vast aan de binnenste hoekpalen.

Bij een blokhut worden ze in elke hoek aan beide wanden vastgeschroefd. Gebruik daarbij meerdere sterke schroeven. De afstand tussen de 4 houten balken en de grond moet groot genoeg zijn zodat er een krik onder past. De te vervangen houten balken moeten zich daarbij onder de 4 vastgeschroefde houten balken bevinden. U heeft in totaal 4 krikken en 3 extra helpers nodig.
Zo kan het hele huisje gelijkmatig worden opgetild en kunnen de balken worden vervangen. Hier is voorzichtigheid geboden, aangezien deze maatregel niet zonder risico is. Na het vervangen worden de krikken gelijkmatig weer laten zakken, zodat het tuinhuisje op de nieuwe planken komt te staan.

Gewone dakplanken bieden onvoldoende bescherming. Voor de dakbedekking van een zadeldak of een tuinhuisje met vijf hellingen kunt u het beste bitumen dakleer en/of dakspanen gebruiken. Kleine beschadigingen kunnen worden gerepareerd met bitumenafdichtingsmiddel. Bij een lessenaars- of plat dak gebruikt men, afhankelijk van de gebruiksduur, de eenvoudige zelfklevende dakbaan of de hoogwaardige EPDM-folie, die tot 50 jaar bescherming biedt.

Bij de montage is vergeten een ruimte van 3-4 mm tussen de tand en de groef aan te houden. Als de planken nu tijdens een vochtige periode vocht opnemen, kunnen ze niet uitzetten. De ruimte van 3-4 mm tussen de tand en de groef zorgt er normaal gesproken voor dat de planken wat speling hebben. Als dat niet het geval is, drukken ze tegen elkaar en komen ze omhoog. In dat geval moeten de dakplanken worden verwijderd en opnieuw worden gelegd.

Dit gebeurt wanneer er een niet-ademende vloerbedekking op de vloer wordt gelegd, bijvoorbeeld PVC of linoleum. Het hout op de vloer kan niet ademen, neemt condensvocht uit de vloer op en zet uit. Hierdoor komen de vloerdelen omhoog. In dat geval moeten de vloerdelen worden verwijderd en opnieuw worden gelegd.

Om productietechnische redenen vertonen de hoekstukken van het blokhutje een lengteverschil van ongeveer 1-2 cm. Mocht dit u visueel niet bevallen, dan kunt u de hoekstukken zelf bijwerken en op dezelfde lengte brengen. Dit lengteverschil vormt geen gebrek en heeft geen invloed op de veiligheid en stabiliteit van uw tuinhuisje.

In principe zijn knoesten, scheuren, harszakjes, onregelmatige kleurverdeling of schors geen afwijkingen. Integendeel, naaldhout bevat van nature veel boomhars die zich kan verzamelen in zogenaamde „harszakjes“. Daarom kan er af en toe hars uit het oppervlak komen, wat geen kwaliteitsgebrek is. Vers uitlopende hars kan met een schone doek en terpentijn worden verwijderd. Opgedroogde hars kan gemakkelijk met een spatel van het houtoppervlak worden verwijderd.

Hout is een natuurlijk gegroeid materiaal. Het aantal knoesten en de nerf kunnen variëren. Af en toe kunnen er knoesten uitvallen, maar dit is geen kwaliteitsgebrek en heeft geen invloed op de stabiliteit of duurzaamheid van de planken. Knoesten en kleinere scheurtjes kunnen worden opgevuld met weerbestendige houtpasta's. Scheuren in het hout zijn een natuurlijk gevolg van het uitzetten en krimpen bij vochtopname, maar beïnvloeden noch de stabiliteit, noch de duurzaamheid van het hout en vormen daarom geen kwaliteitsgebrek.

De natuurlijk gegroeide structuur van het hout zorgt voor een onregelmatige kleur. De verschillende dichtheid van het hout zorgt voor kleurverschillen langs de houtvezels. Door verwering wordt de kleur na enige tijd gelijkmatiger en vormt dit geen kwaliteitsgebrek. Schors maakt eveneens deel uit van het materiaal hout. Toch wordt erop gelet dat het huis, voor zover mogelijk, aan de norm voldoet.

Wij raden aan om voor het schilderen een harsblokker te gebruiken. Dit voorkomt een latere lelijke gele verkleuring van de verf.

Het hout is niet voldoende geverfd om het tegen verwering te beschermen. De bescherming van het tuinhuisje is erg belangrijk. Regen, dauw of mist zorgen ervoor dat het hout vocht opneemt, waardoor ongedierte zich daarin kan verspreiden. Bovendien zwelt het hout op bij vocht en krimpt het weer bij droogte. Door deze voortdurende verandering ontstaan er microscheurtjes in het houtoppervlak. UV-straling zorgt ervoor dat de houtstructuur wordt afgebroken. Het hout wordt na verloop van tijd grijs en donkerder. Blauwschimmel en zwammen, evenals verschillende insectenlarven en wespenvraat, kunnen onbehandeld hout aantasten en blijvend beschadigen. Door het te schilderen, beschermt u het op lange termijn. Meestal gaat een houtbeits één tot twee jaar mee. Een beschermende lak is robuuster. Meestal gaat de dekkende houtverf tot vier jaar mee. Voor het opnieuw schilderen moet de oude laklaag in ieder geval worden geschuurd.

Het gaat om schimmelvlekken op het houten oppervlak. Deze kunnen ontstaan bij warm en vochtig weer en bij onvoldoende ventilatie. Wanneer vochtige lucht afkoelt en er geen luchtverversing plaatsvindt, kan er condens ontstaan. Hierdoor kan op den duur schimmel ontstaan. Om dit tegen te gaan, moet een tuinhuisje regelmatig worden geventileerd. Het hout loopt geen schade op door de schimmel, omdat deze zich alleen op het oppervlak bevindt. Met alcohol of een azijnbehandeling kan deze schimmel eenvoudig worden verwijderd. Bij zeer ernstige aantasting kan men zijn toevlucht nemen tot chloorhoudende huishoudelijke reinigingsmiddelen.

Schimmels groeien voornamelijk aan het oppervlak van het hout en dringen niet diep door in het hout. Dit kan leiden tot lelijke verkleuringen van het hout. De kwaliteit van het hout wordt hierdoor niet aangetast. Zodra het hout volledig is gedroogd, sterft de schimmel af en kan deze worden verwijderd met een oplossing van ongeveer 5% azijnzuur. Blauwrot kan volgens de normen worden behandeld met chloor.

Houten oppervlakken zijn alleen duurzaam beschermd als de coating intact is. Daarom moeten beitsen elk jaar, dunne beitslagen om de 2-3 jaar, dikke beitslagen om de 3-5 jaar en dekkende coatings om de 4-7 jaar worden vernieuwd. Dit is afhankelijk van het materiaal, de weersomstandigheden en de ligging van het tuinhuisje. Om te controleren of het opnieuw moet worden geschilderd, legt u een vochtige doek op een met beits behandeld houten oppervlak. Als deze binnen 3 minuten donker kleurt, is de beits niet meer intact. Verweerde houten oppervlakken en verflagen moeten worden geschuurd tot op de ruwe, lichte en gezonde ondergrond. Oude oppervlakken die zijn gecoat met blanke lak of dikke beits, mogen alleen met lak worden gerenoveerd.